ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿وَإِذْ أَنجَيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ ۖ يُقَتِّلُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ ۚ وَفِي ذَٰلِكُم بَلَاءٌ مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ﴾
[ الأعراف: ۱۴۱]

و شما را از آل فرعون رهانيديم.

به عذابهاى سختتان مى‌آزردند، پسرانتان را مى‌كشتند و زنانتان را زنده مى‌گذاشتند

و

در اين از جانب پروردگارتان آزمايشى بزرگ بود.

کریم

در این آیه، به توصیف رابطه طبقه حاکمه برده دار (آل فرعون) با توده برده (قوم موسی) می پردازد:

رابطه فی مابین مبتنی بر زجر و آزار بردگان توسط اربابان برده دار بوده است.

کشتار پسران و زنده گذاشتن دختران بود.

هدف خدا از این رهایش بردگان از ظلم برده داران

آزمون و آزمایش بردگان بوده است و نه باور او به برابری انسان ها و بیزاری خدا از ظلم ستم بر همنوعان.

سؤال این است که چرا اربابان برده دار باید پسران را بکشند و دختران را زنده نگهدارند؟

اگر این ادعای کریم واقعیت داشته باشد، باید دلیلش گرم بودن بازلر خرید و فروش کنیز (برده مؤنث) در آن زمان و مکان باشد.

این بدان معنی خواهد بود که بردگی در مصر باستان، بیشتر خانگی بوده است.

زنان برده در این صورت هم مولد مادی بوده اند و هم مولد مثل.

یعنی

هم مورد استثمار مادی قرار می گرفتند و هم مورد استثمار جنسی.

هم مولد نعمات مادی بودند و هم مولد مثل.

سؤال این است که پس اهرام مصر را مگر زنان برده ساخته اند و نه مردان برده؟

منظور کریم در این آیه،

احتمالا

دوره پس از پیشگویی زاده شدن پسر بچه ای از میان بردگان (حضرت موسی) و رهاندن بردگان از قید و بند بردگی است.

ادامه دارد.