ویرایش و تحلیل

از

فریدون ابراهیمی

﴿إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِّنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ﴾
[ الأعراف: ۲۰۱]

كسانى كه پرهيزگارى مى‌كنند چون از شيطان وسوسه‌اى به آنها برسد، خدا را ياد مى‌كنند، و در دم بصيرت يابند.

معنی تحت اللقظی:

یاد کردن از خدا در مقابله با شیطان،

همان

و

کسب بصیرت،

همان.


بصیرت

یعنی بیناییِ دل، آگاهی عمیق و قدرت تشخیص حقیقت از باطل.

این آیه کریم

به چندین دلیل سؤال انگیز است:

۱

منظور از ابلیس چیست که کسب و کارش وسوسه و گمراه سازی بشر است؟

۲

ابلیس چه سودی از وسوسه و گمراه سازی بشر دارد؟

۳

یادآوری الله چرل و به چه دلیل باید به بصیرت بشر منجر شود؟

۴

کسب بصیرت روندی معرفتی (شناختین) است و پیش شرط شناخت چیزی کار فیزیکی و فکری بر روی آن چیز است و نه یاداوری این و آن.

مثال:

برای شناخت سیب

باید ظاهر و ذات (برون و درون) سیب را بررسی کرد.

۵

چرا کسب بصیرت در سایه یادآوری خدا

فقط شامل حال پرهیزگاران می شود و نه شامل حال همه آدمیان؟

ما باید به تک تک این سؤالات جواب علمی و عقلی و تجربی پیدا کنیم.

ادامه دارد.